1. Şüşə harmonika XVIII əsrdə yaranmış çox qeyri-adi və sehrli səslənən bir musiqi alətidir. Bu aləti ən məşhur şəkildə inkişaf etdirən şəxs Benjamin Franklin olub. O, 1761-ci ildə müxtəlif ölçülü şüşə qabların fırlanan mexanizm üzərində yerləşdirilməsi ilə bu aləti daha funksional hala gətirib. Şüşə harmonikanın işləmə prinsipi olduqca maraqlıdır: ifaçı barmaqlarını azca isladaraq fırlanan şüşə qabların kənarına toxundurur və nəticədə çox incə, demək olar ki, “ruhani” səslər yaranır. Bu səs o qədər fərqlidir ki, bir çox dinləyicilər onu həm sakitləşdirici, həm də bir qədər narahatedici kimi təsvir ediblər. Vaxtilə bu alət çox populyar olub və hətta Wolfgang Amadeus Mozart və Ludwig van Beethoven kimi bəstəkarlar onun üçün əsərlər yazıblar. Lakin bir müddət sonra şüşə harmonika ilə bağlı qəribə şayiələr yayılmağa başlayıb. Deyilənə görə, bu alətin səsi insan psixikasına mənfi təsir edir, ifaçıları və dinləyiciləri depressiyaya sala, hətta dəliliyə səbəb ola bilər.Bu səbəbdən bəzi Avropa şəhərlərində şüşə harmonikanın istifadəsi faktiki olaraq qadağan edilib və ya ən azından məhdudlaşdırılıb. Amma bu qadağaların elmi əsası yox idi. Əslində problem çox güman ki, o dövrdə şüşə istehsalında istifadə olunan qurğuşun (lead) maddəsi ilə bağlı idi. Uzun müddət bu alətlə təmasda olan ifaçılar qurğuşun zəhərlənməsinə məruz qala bilərdi ki, bu da davranış və sağlamlıq problemlərinə səbəb olurdu. Maraqlı faktlardan biri də odur ki, şüşə harmonikanın səsi o qədər yüksək tezliklərdə və saf tonlarda olur ki, bəzi heyvanlar (xüsusilə itlər) bu səslərə həssas reaksiya verirlər. Həmçinin o dövrdə bəzi insanlar bu alətin “ruhlara təsir etdiyini” və mistik gücə sahib olduğunu düşünürdü. Bu gün şüşə harmonika artıq nadir istifadə olunan alətlərdəndir, amma tamamilə yox olmayıb. Müasir musiqiçilər və kolleksionerlər tərəfindən yenidən kəşf edilir və bəzən filmlərdə və eksperimental musiqidə istifadə olunur.