143. inanma. insan hər zaman inandığı şeylərlə sınanırmış. inandığımız şeylər bizim ən zəif olduğumuz yerlərdir və insan da ən çox inandığında qırılar. o inam öldükdən sonra əslində biz də ölərik və bir də qırılmarıq.

qəbullan. bəzən nə qədər çalışsan da olmaz, bir tərəfindən tutmağa çalışarsan hər şeyin ama digər tərəfindən tökülər, nələrisə birləşdirməyə çalışarsan ama əlində dağılar. bəzi şeylərin çoxdan bitdiyini əslində qəbullanmalıyıq, hər şeyi ilk dəfəsində buraxmalıyıq. elə hər şeyin ilkində, hər şeyi atıb getməliyik. əslində insanın ən böyük düşməni də elə özü imiş, seçdiyi seçimlər hansı ki onu hər dəfəsində uçurumun kənarına aparan. bəzən insan bunu çox gec anlayır. nələrəsə ümidlənir amma elə ümid dediyimiz şey bəzən bizi içdən-içə yeyib bitirir. bir şeyi çox istəyəndə, onu itirmə qorxusu da eyni dərəcədə böyüyür və o qorxu bizi zəiflədir. çünki insan alışdığı şeyi sevir, hətta o şey ona zərər versə belə. bir növ öz yarasına bağlanır, çünki artıq o ağrı tanışdır. tanış olan hər şey isə qəribə bir şəkildə təhlükəsiz hiss etdirir. halbuki bilmədiyin, qorxduğun o boşluq bəlkə də sənin xilasındır. amma insan bunu qəbul etmək istəmir. çünki buraxmaq demək, itirdiyini qəbul etmək deməkdir. itirdiyini qəbul etmək isə bizi sonsuz bəlkələrlə baş-başa qoyur, bəlkələrlə dolu suallar beynində dönüb durur. amma sonda anladım ki, bəzi şeylər nə qədər çalışsan da düzəlmir. çünki problem sənin nə qədər çalışdığında deyil, o şeyin artıq bitmiş olmasındadır. bəzən insan sadəcə hər şeyi qəbul etməli imiş. bütün hər şeyi. düzdü bu çox çətin olur, tamam başqa bir insana çevirir səni və bir gün gəlir, artıq heç nə əvvəlki kimi təsir etmir. nə sözlər, nə xatirələr, nə də o vaxtlar həyatının mərkəzi olan şeylər. o an anlayırsan hər şeyi və qəribəsi odur ki, bu səni əvvəlki qədər incitmir. sadəcə boşluq qalır. sakit, səssiz bir boşluq.
və bəlkə də insan hər şeyi qəbullandığında böyüyürmüş.