1. indiki məsələləri düşünərkən snapchat'də 4 il əvvəldən qalma bir şəkil gördüm. Gülsə də, gözlərindən bilirəm ki, yetim o vaxt da indidən yox, gələcəkdən nəsə umurdu. Hər şey bərbatkən dözürdü ki, gələcəkdə bunların əvəzi çıxılacaq. indidən keçmişə baxanda, bəli, O vaxt dərd etdiklərinə həll tapmışdım. Nə yaxşı.. Görsə bir az sevinərdi. Heç bilmirəm, Görən 4 il sonra da "nə yaxşı " deyə biləcəyim nələrsə olacaq mı?

Nə yaxşı bu kursa yazıldım.
Nə yaxşı o işi üçün CV göndərdim.

Nə yaxşı sevgidən qaçmadım, sevməyə cəsarət etdim.
Nə yaxşı ayrıldım, nə yaxşı buraxdım.
Nə yaxşı bəzi insanlarla yollarım kəsişdi, bəzilərindən uzaqlaşdım.

Nə yaxşı hər şey dağılarkən belə yenidən toparlanmağı bacardım.
Ən çox da bu: nə yaxşı hər şeyi mənasız görüb dayanmadım
Düşünürəm ki, məna çox vaxt hadisələrin içində olmur. O, onlardan uzaqlaşanda yaranır. Elə köhnə şəkillərə baxanda olduğu kimi.. o an ağır olan hisslər indilərdə bəsit bir detaldan ibarət olub sonradan sadəcə bir xatirə kadrına çevrilir. Sonda isə Sanki bulanıq tablo zamanla aydınlaşır.
Aydınlaşır..
Bəlkə də böyümək dediyimiz şey elə budur. Uşaqkən elə bilirik ki, qazanmaq bizi tamamlayacaq. Amma zaman keçdikcə anlayırıq ki, insanı daha çox qazandıqları yox, itirməyi gözə aldığı şeylər böyüdür.
itirmək.. kimlərisə itirmək.. nələrdənsə vaz keçmək..
Bu böyümə isə artıq sadə bir dəyişiklik olmur. O, sümük ağrısı kimi fiziki bir ağrı deyil, ruhən səni çırpışdırıb bir dənizin sahilinə atacaq qədər "vecsiz bir dalğa" olur. Amma yenə də davam edirsən. Nə üçün olduğunu tam bilməsən belə.
Və dediyim kimi, bəlkə də bir gün geriyə baxanda anlayırsan.. hər şey dağılanda belə sən dayanmadınsa, deməli ən böyük "nə yaxşı" elə bunun özü imiş. Bir başqa deyişlə, "Vecsiz dalğalar" sənə nə qədər ağır gəlsə də, o sahildə ayaq üstə qalmağı bacardığına inanmalısan. və davam edə bilməyəcəyini düşündüyün anlarda belə, irəli addım atmağın özü isə bir zəfər olacağına..