1. Note: yazar sona yaxın "siz" ifadəsini işlədir. Bu sözlükdəkilərə xas deyil. Sözlük candır.
O bir hal olare, əvvəlki sən.. o olmaq istəməzsən, amma o səni çağırar. Kölgə kimi izləyər. hansısa stress, xəyal qırıqlığı, qorxu, yorğunluq gələndə yenə pıçıldayar. Əlinlə itələyib gözlərini oradan qaçırarsan amma sən tərəfə fısıldayar. Fısıldamaq.. insan bir gün birdən dəyişmir. Əvvəl içindəki səs dəyişir. Fısıltı, pıçıltıya, pıçıltı danışığa çevrilir. Başa sala bilmirəm, amma o olmaqdan qorxuram və o olmağa başladığımı hiss edirəm. Amma o olmasam da məni xilas edəcək bir şey olmadığını görürəm. Onu qucaqlamağımı istəyir və vaxt gələndə məni buraxacağını deyir. inanmaq istəyirəm.
Və .. və bəzən adamın qorxduğu şey keçmişdə necə biri olduğu deyil , o haldaykən nə qədər haqlı hiss etdiyidir. Çünki insan öz qaranlığına məntiq tapmağa başlayanda, oradan çıxmaq çətinləşir. Mən o qaranlığın məni qucaqlamasını istəyirəm. Çünki görəcəyim aydınlıq qalmayıb.
..
.

incikliklərim, güvənsizliklərim soyuqqanlılığa çevrilir. Əllərimdəki cəsədlərinizin soyuğu üstümə bulaşır. Oysa bir zamanlar nə qədər şən və istiqanlı olduğumu özüm bilirəm. Məni siz yaratdınız. Mən belə olmaq istəmədim.
.

Sizləri cəzalandıracam və özümü qoruyacam deyərkən öz ruhumu tərk etməli deyildim. Amma o yenə orada olacaq və düzgün bir vaxtda yenə mənimlə olacaq.

Və bir də..
insan ən çox işığın qalmadığına inandığı an dəyişməyə qərar verir. Çünki o anda artıq itirəcək heç nə qalmadığını düşünür. Halbuki tam o nöqtə dönüş nöqtəsi də ola bilir. Mənim də dönüş nöqtəm buradan başlayır.