2. 25 yaşa doğru yaxınlaşdıqca formalaşdırdığım yeni həyat fəlsəfəsi.

Düzünü desəm həmişə içimdə sanki iki fərqli xasiyyətsə insan daşımışam; bir tərəfim hər şeyə obsessiv bir qayğı ilə yanaşıb ən xırda detalı belə düşünmədən dayana bilməyib. Digər tərəfim isə lazım gələndə hər şeyi boş verib yoluna davam etməyi bacarıb.

Ancaq zamanla çəkdiyin qayığının içində ağır bir yük olmasından başqa bir təsiri olmadığını anlayıram. insan böyüdükcə anlayır ki, həqiqətən insanlar bu qədər hər şeyi dərd etmirlər. Məncə insanın sahib olacağı ən böyük güclərdən biri hər bir çətinliyə qarşı “let it happen” deməyi bacarmasıdır.
Bu yaşlarıma qədər atamı hər zaman çox qınayırdım “insan necə bu dərəcə vecsiz ola bilər?!” deyə, ancaq indi görürən ki, adam həyatın şifrəsini tapıbmış hamımızdan xəbərsiz.

Qulağımda eləcə Tame impalaanın “let it happen”i həyatı olduğu kimi qəbul edə bilirəm sonunda. içimdə qəribə bir hüzur eyni zamanda adını qoya bilmədiyim bir qəbullanmışlıq var.
Bunu yazmazdan öncə ilin əvvəlində yazdığım entryə baxdım ( #395664 ) , keçən qısa zamanın məni daha yalnız ancaq daha xoşbəxt etməyə başladığının fərqinə vardım, çünki hər kəsi, hər şeyi olduğu kimi qəbul etdikdən, qayğını qəlbimdən uzaqlaşdırdıqdan bəri özüm özümə bəs edəcəyimi anladım, və bu qorxuduğumdan daha şirin, sakit və hüzurlu bir qəbullanışdır
Let it happen