5. abbas kiarostaminin rejissorluğu ilə çəkilən cannes film festivalında palme d’or mükafatına layiq görülən minimalist bir film. Tehranın tozlu küçələri, sükan arxasında uzunca çəkilən görüntülər, sadə adamlara kənardan uzunca baxış. intihar etməyi beyninə qoymuş və onun üstünü torpaqla basdıracaq birini tapmaq ümidi ilə yola çıxmış adamın hekayəsi. Yolda tapdığı insanlar və böyük qismi maşında keçən ssenari. Ümidsizlik, tənhalığın cizgilərinin üzünə həkk olunduğu bir ortyaşlı adam.

Nə neon işıqlar var, nə aydın süjet xətti. Sakit və ekzistensial bir yol filmi. Bəsit amma azsaylı dərin dialoqlar. Film boyu bir sual ətrafında düşünürsən: “yaşamaq üçün hər hansı səbəb var mı?”

Və sonda rejissorun filmə klas toxunuşu.