17. bir cəsarətlə bu tilsimi qırıb inkar etdiyimiz cəmiyyətin bir parçası olmaqdan vaz keçəcəyimiz dünya.. ömrümüzün axrına qədər buralarda fırlanmağa məcbur qaldığımız müddətcə o qədər manasızdır ki, edilən bir şeyləri tənqid edib özümüxü üstün görmə çırpınışları. başqa da edəcək bir şey yoxdur əslində, vaxtımız gedir, başqalarının sevinclərinə palçıq atırıq öz aləmimizdə. bunun adı qətiyyən qeybət deyil. sadəcə həyatın bizi itələdiyi bataqlıqda əyləncəni tapma axtarışlarıdır. fikirləşəndə ən azından bəzi məsələlərrə həssaslığımızı qoruyuruq, yormuruq, kimlərinsə arxası ilə düşüb ömürlərinə girmirik. gerçək sevgini tapdığımızı düşünüb bir baxım sevgi nəğmələri söyləyirik. biz də cəmiyyətimizin bir üzvü kimi 9-10 oynanılan futboldan sonra 2-3 bakal pivə içməyin tərəfdarıyıq. xoşbəxtliklərimiz o qədər anlıq, o qədər sadə şeylərdən təşkil olunub ki, gecəni gündüzə, gündüzü gecəyə qatmağa vaxt tapmaq üçün yenə bizi bir günlük idarə edəcək adamlar axtarmağa məcburuq. biz xalq olaraq deyəsən əziyyət çəkməyə məhkumuq. başqa heç nə.