2. Bu gün daxil həyatımda təxminən bəlkə 7-8 dəfə izlədiyim bir jim jarmusch filmi. Bəlkə də niyə dəfələrlə izlədiyimi və niyə bu qədər sevdiyimi bilmədiyim yeganə filmdir. Sonra öyrəndim ki, sən demə, bu film nuri bilge ceylanın ən sevdiyi 10 filmdən biridir. Deyim mi, filmdə xüsusi süjet və məna yoxdur. Bəlkə də elə bu mənasızlığı sevirəm. Əslində sevməkdən çox özümü o filmdə hiss edirəm. Bu qəribə bir hisdir.

Həmişə filmdəki willie kimi məqsədsiz olmağı, nəmm beynimə düşəndə maşın kirayə götürüb hansısa şəhərə gedərk uzaq bir yaşlı qohumumu ziyarət etməyi, bəlkə də öz köklərimdən qopub başqa bir şəhərdə yenidən başlamağı istəmişəm. Di gəl ki tale məni məşəqqətli yollara, tab gətirə bilməyəcəyim ağır məsuliyyətli işlərə tullayıb. indi də qurdlar süfrəsində olmadığım adamı oynayıram. Bu başqa məsələ.

Filmdəki uzun pauzalar mı, monoton və bəsit azsaylı dialoqlar mı, məqsədsiz gəzintilər mi, az musiqili ağ-qara görüntüsü mü, nədirsə məni içinə çəkir film. istəyirəm ki, John Lurieni filmdən çıxarıb özüm oynayım obrazı. Bol-bol siqaret çəkim o bir otaqlı tör-töküntülü evdə, xarab televizorda at yarışları izləyim.