1. dünyanın bütün incə dadlarını hiss etməyə imkan verməyən və mənasızlaşdıran şey. təəssüf ki, istəsək də istəməsək də bu halı gerçəkləşdiririk. hər gün harasa tələsirik. insan elə varlıqdır ki, yaşmağa tələsməkdən bezmir. nə qədər bu psixologiyaya protiv getsək də axırda biz də bir yerdən başqa yerə tullanırıq. əvvəl elə fikirləşirdim ki, norveçdə bir dağ evində yaşamaq mümkündür. tələsməmək üçün gərək başın dinc olsun, ətrafın barmaq ilə saya biləcəyin fərdlərdən ibarət olsun. bunu qazanmaq elə də asand deyil. görəsən nələrdən keçməliyik ki, axırda biz də saatlarla bir yerdə uzanıb qalaq və itirib axtaran olmasın. bəzən bu xoş olsa da, özümüzün uydurduğu çıxış yolundan başqa heç bir fikirə hörmət etməyəcəyik deyə bu insanların bizim ətrafımızda olması mənasız gəlir. tələsmək bəlkə də bəzən içdiyimiz çayın yarıda qalmasıdır, görəcəyimiz işlərin gecikməsidir, getdiyimiz yolların uzanmasıdır, hər zaman axtardığımız bir varlığı heç vaxt tapa bilməməyimizdir, verdiyimiz sözlərin heç vaxt yerinə düşməməsidir, qıraqdan tələsən insanları böyük can sıxıntısı ilə izləyə bilməməkdir, bəzən fikirləşirəm ki, ən qorxulusu insanın həyata tələsməməsidir. arzuların, xatirələrin, ümidlərin, sevinc və kədərin olmadığı dünya nəyə lazımdır ki?