287. Sənə olan hislərimi, ötən illər ərzində ilk dəfədir bura yazıram və bundan heç bir zaman məlumatlı olmayacaqsan. Bu gün düşündüm ki, ötən illər ərzində bizim heç birlikdə çəkilən şəklimiz yoxdur və söhbətlərimiz də “salam-sağol”dan oyana keçmir. Aramızda səssiz dərin uçurumlar var və körpülər də sınıq-salxaqdır.

Necə oldu, buraya gəldik, bilmirəm. Düzü, heç bir ciddi əsas da yoxdur, deyə düşünürəm. Mənim susquluğum sənin susqunluğunla dostdur. Axı biz eyni adamlarıq, ata.

Gənclik illərimdə düşünürdüm ki, heçnə öyrətməmisən mənə və öyrətdiklərin də cəfəngiyyatdan ibarətdir. Özüm inşa etmişəm öz piramidamı. Hansı dərin yaraları daşımışam, bilməmisən. Qəhrəmanım deyildin, deyə çox əsəbləşirdim bəzən. Niyə Vito Carleone, ama sən yox? Ötürdüyün sayrışan hallara belə nifrət edirdim. Hüceyrələrimədək iyrənirdim özümdən.

Bu gün isə səni yaxşı başa düşürəm. Deyəsən böyümüşəm və deyəsən bütün səhvlərimin səbəbkarının sən yox, özüm olduğunu anlamışam.

Bir iran filmi vardı: qapının kandarında ailə üzvlərinin ayaqqabıları. Atanın ayaqqabısı bütün fəsillərdə eyni idi, ailə üzvlərinki isə mövsümə görə dəyişirdi. Çox təsirlənmişdim həmin səhnədən. Və bu gün qapının kandarına baxdım, eyni mənzərəni gördüm. Tələbə vaxtı aldığım, köhnəlmiş və illərdir geyinmədiyim krasovkalarımı geyinirsən hazırda. Soruşdum, dedin: “çölə geyinməyə elə bunlardır təkcə, amma lazım da deyil”.

Bədənimi titrətdi bu iki cümlə, əllərim əsdi. Bir anlıq özümü dünyanın ən oğraş insanı kimi təsəvvür elədim. Partilər, Jagerlər, tekilalar, Bodrum, sarışın ruslar, hədiyyələr- bütün bunlar üzümə sillə kimi çırpıldı. Və bunların fonunda köhnəlmiş krasovkam.

Taksi sifariş verdim və əlindən tutaraq çölə çıxardım. Hara gedəcəyimizi soruşdun, hava alaq dedim. Ən yaxşı geyim mağazalarından birinə getdik. 2 köynək, 2 şalvar, 2 ayaqqabı aldım sənə, etiraz etdin. Amma dinləmədim. Sonra apardım kabab yeməyə, bir vaxtlar sən aparırdın məni tez-tez. Mən yeyirdim, sən mənə baxırdın. Niyə yemirsən soruşduqda, iştaham yoxdu deyirdin.

Bu gün isə sən yeyirsən uşaq kimi, mən sənə baxıram. Niyə yemirsən deyə soruşursan, yalandan iştaham yoxdu deyirəm. Amma boğazımdan keçmir tikə. Keçmir ki, sənə olan etinasızlığım boğazımda düyünlənib. Keçmir ki, sənə qarşı etdiyim haqsızlıqlar məni yeməkdən küsdürüb. Keçmir ki, səni elə uşaq kimi yemək yeyərkən seyr etmək xoşuma gəlir. Axırkı mən də bir poxa yarayırmışam deyə özümü tətmin etməyə çalışıram.

Onunla söhbət etməyə çalışıram və gənclik illərindən danışmasını istəyirəm. O danışır, mən dinləyirəm. Görürəm ki, ünsiyyətə acdır və özü barədə heç bir zaman danışmayıb heçkimə. Görmədiyim rəhmətlik babam barədə danışmasını istəyirəm. Bildiyim qədər onları atıb gedib uşaq vaxtı. O isə söhbətin heç bir hissəsində onu pisləmir. Əksinə onun barədə müsbət fikirlər səsləndirir. Söhbətdəki bu cümlə isə məni bu barədə entry yazmağa vadar edir:
- Babanla heç vaxt ata-oğul kimi oturub belə söhbət etməmişik….