224. Yalnızlığın əslində pis günlərimizdə deyil, əksinə ən xoşbəxt hiss etdiyimiz və ya xoşbəxt hiss etməli olduğumuz, nail olmaq üçün ən çox çabaladığımız anları yaşayanda üzümüzə çırpılması.
illərin rock dinləyicisi kimi sevdiyim böyük qrupların konsertində iştirak etmək sanki ölmədən qabaq etməli olduğum 3-5 şeydən biri olub mənimçün. Bu ilin fevralı, çıxan kimi scorpionsun istanbul konsertinə heç düşünmədəm aldım biletimi. Halbuki əvvəlcədən heç bir planım filan da yox idi istanbula getmək üçün. Sonradan hər şeyi, uçuş biletlərini, istanbul gəzintisini, qrup t-shirtini, dinlənməli olan setlisti hər şeyi həll etdim. Konsertə yollandım və möhtəşəm idi. Konsertə tək getmişdimsə belə oradakı 2-3 nəfərlə də dostlaşıb söhbətləşirdim, konsert başlayandan sonra da əsib-coşan dalğalı bir dənizin içindəki bircə damcı su kimi tünlüyün bir parçasına çevrilmişdim. Açığı mən öyrəşmişəm tək nələrsə etməyə, tək teatra, kinoya, kafeyə, gəzintiyə, xarici ölkələrə getməyə və s. Bu il gəzdiyim 5 ölkənin 5inə də tək getmişdim amma tək qalmamışdım çox da, çünki xeyli də dost qazanmışdım orada gəzintilər zamanı, yəni mən utancaq, adamayovuşmaz birisi də deyiləm, hətta insanlar adətən gəzdiyim xarici ölkələrdə özləri yaxınlaşır, ünsiyyət qurur, əlaqə üçün sosial şəbəkələrimi və s. götürürdülər. Yəni yalnızlıq çox az hallarda mənə özünü tənhalıq kimi göstərib, qəlbimi sancıb, bu da ən əvvəldə dediyim kimi pis olduğum anlarda deyil də, həqiqətən xoşbəxt hiss etməli olduğum anlarda baş verib. Deməli konsert bitdi və işıqlar yandı. irkildim. Qanım çəkildi sanki, birdən mən də o işıqlarla birlikdə aydınlandım, hətta közərdim. Ətrafda qucaqlaşan, əl-ələ tutan, bir-birinə sırnaşan sevgililər, əlləri bir birilərinin çiynində dostlar, hər üzvü bir tərəfə baxan ailələr. Hamının bu ankı xoşbəxtliyinə, həyəcanına şahidlik edən, bunu bölüşən yaxın insanlarının yanında necə təmtək, hətta əslində tənha olduğumun, mənim üçün bu qədər önəmli olan bir şeyin baş verdiyi anda, ona nail olmağımın xoşbəxtliyini yanında yaşaya biləcəyim, bunu onunla bölüşə biləcəyim heç bir yaxınımın olmaması qəlbimi birdən çox sıxmışdı. Bircə addım sağa-sola gedə bilmədiyim bu sıx qələbəliyin içində bu qədər tənha hiss etməyim özümə həm çox gülünc həm də üzücü gəlmişdi.
Öz özümə cavab tapmaqda çətinlik çəkmişdim ki, xoşbəxtliyi bölüşməyəndə həqiqətən yaşaya bilməməyim zəiflikdir yoxsa bu insanın ən instinktiv xüsusiyyətlərindən biridir və hər kəsə xasdır? illər əvvəlki mənə desəydilər ki, bu konsertdə iştirak edəcəm, o bunun sonunun belə olacağını təsəvvür edə bilərdimi? Birlikdə xəyallar qurduğumuz insanları geridə qoyub, ortaq xəyalları tək yaşamaq bizi tənha hiss etdirməkdən başqa ayrı bir poxa da yarayırmı?