471. işdən çıxıb avtobus gözlədiyim vaxtlar. Avtobuslar yarım saatdan bir gəlir-gecikir, gələndə içi ağzına kimi dolu olur, boş olanda da 2 nəfər mindirib gedir, özüvü çatdırdın, çatdırdın, arxası boş olanda şofer də özünü peysərliyə qoyub arxa qapını açmır, icazə olmadığını deyir, icazəni verən kimdirsə, o da özünü peysərliyə qoyur, maşın alım deyirsən, ya ucuz alıb ustada sürünəcəksən, ya da saydığım şeylərə qatlanıb pul yığacaqsan ki, ilkin ödənişi düzəldəsən, ya bankdan kredit götürüb özünü bədbəxt edəcəksən, bank da kredit verdi-vermədi, bunların fikrini çəkə-çəkə yolu keçəndə hansısa saxlıyanı olan valik üstüvə s klasdan siqnallıyıb bozaracaq, cavab versən bir dərd, verməsən də için-içini yeyir axı, maşın qiymətləri də hər şey kimi qalxır kəllə-çarxa günü-gündən, maaş bəs etmir, yanı başında üç beş milyonluq ölkələr əllərində heç bir pox olmadan bu kimi halların ipini yığdığı halda sənin idarəçilərin səni minir, gürcüstan dünyada Amerikadam ən çox maşın idxal edib, yenə dünyaya satır, sən o maşını bakıya gətirəndə yarısı qədərini də hansısa məmura ödəyirsən, o da öz saxladığına s klass alır, o da sənə siqnallayır, sən də vəhşiləşirsən, amma yenə də işləməlisən, axı arzuların, xəyalların var, işdə də hansısa dalbayobun nazıyla oynayırsan ki, bu poxun rəngi qara yox ağdır deyirsən, axşamı yuxu girmir gözünə, səhərə yaxın yuxuya gedib səhər işə gecikirsən, yenə də paz-paz üstünə, tez getsən guya nə olacaq ki, əksinə bu ölkədə özüvü xəzərə atmadığın üçün sənə medal verilməlidir, sən yenə də dözüb yaşayırsan, işləyirsən, axşam da işdən çıxıb yenə avtobus gözləyirsən və ən primitiv bu maşın söhbətində belə fikirləşirsən ki, bu həyat necə də cındırdır. Avtobuslar yarım saatdan bir gəlir, gecikir...