3. son vaxtlar tez-tez düşündüyüm mövzu. uşaqlıqdan bizə elə öyrədirlər ki, guya hər insan bu dünyaya nə isə üçün gəlir. nə bilim islama görə allaha ibadət etmək üçün, valideynlərə görə böyüyüb “fərli övlad” olmaq, dövlətə görə yaxşı və ya pis fərq etməksizin günün sonunda sistemin bir parçası olmaq və.s. mən isə həmişə bunun əksini düşünmüşəm. məncə heç kim bu həyata məqsədlə gəlmir. heç kim olmaq istədiyi insan olması üçün doğulmur. heç kimə "sənin yaradılış səbəbin budu" deyilmir. çox da şeyləməmək lazımdı nəticədə, sadəcə doğuluruq. sonra da illərlə özümüzə səbəb axtarırıq. kimimiz ailəsində tapır, kimimiz sevdiyi insanda, kimimiz işində, kimimiz pulda, kimimiz də mənim kimi heç tapa bilmir. əvvəllər düşünürdüm ki insanın həyatda bir məqsədi olanda xoşbəxt olacaq, çünkü atam həmişə deyirdi ki insanın həyatda bir məqsədi olmalıdı, o olmasa xoşbəxt ola bilməyəcəksən. amma zamanla fərqinə vardım ki, bir məqsədinin olması səni çox da xoşbəxt etmir. nə qədər çalışsan da, özünü dəridən qabıqdan çıxarsanda, yenə də nələrisə axtarırsan və bu axtarış sona çatmayana qədər xoşbəxt ola bilmirsən. insanın bir məqsədi olmayanda sanki həyatda qalmaq üçün də bir səbəbi olmur. yaşadığı günlər eyniləşir, keçirdiyi hisslər anlamsızlaşır, ot kimi yaşayırsan bir növ.
bu qədər müddətdən sonra anladım ki, insan məqsədini tapanda yox, ilk dəfə özü ilə barışanda xoşbəxt olur. çünki məqsəd dediyimiz şey bəzən çatacağımız yer deyil, hər gün qalxıb davam etmək üçün özümüzü inandırdığımız bir illüziyadı. sabahın bu gündən fərqli olacağına inanmaq kimi. nə də olsa insan həqiqətlə yox, inandığı şeylərlə yaşayır. bəlkə də insanın problemi məqsədsiz yaşamağı deyil, məqsəd tapanda hər şeyin düzələcəyinə inanmağıdı.

yuxarıda xoşbəxt olur demişəm, əslində o da çox qəribə və keçici bir şeydi. deyəsən heç vaxt sözün əsl mənasında özümdən bir şeyləri itirmədən xoşbəxt ola bilməyəcəm.