84. bizi tərk etməyindən artıq beş il keçir. burada sənin yoxluğunu nə qədər dərindən hiss etdiyimizə çox da köklənməməyə çalışıram, amma bunu demək etməkdən daha asandır. mənə tez-tez cənnətdə daha xoşbəxt olduğunu deyirlər, amma düzünü desəm, bu mənə heç vaxt təsəlli vermir. əslində, bu fikir məni bir az da əsəbiləşdirir. mən sənin cənnətdə daha xoşbəxt olmağını istəmirəm, burada, bizim yanımızda olmağını istəyirəm. səninlə danışmaq, səni görmək, bütün ad günlərində və həyatımın ən önəmli anlarında burada olmağını istəyirəm. sən getdin və nə qədər yalvarsam da, göz yaşı töksəm də, heç nə səni bircə saniyəlik də olsa geri qaytara bilməz.

55 yaşım olanda da sənə vermək istədiyim suallarım olacaq. amma bilirəm ki, bu suallara heç vaxt cavab tapa bilməyəcəyəm, çünki o cavab haqqları mənim əlimdən alınıb.

mən sadəcə səni gündəlik həyatımda yenidən görmək istəyirəm. kədərlənəndə, qorxanda, və ya sevinəndə ilk zəng etdiyim insanın yenə sən olmağını istəyirəm. sənin məsləhətlərin, zarafatların, hətta pis günlərin üçün belə darıxıram. bilirəm ki, ağrı çəkən bir bədəndə sıxışıb qalmaq səni də çox yorurdu. indi o ağrı dolu bədəndə olmadığını bilmək mənim yeganə təsəllimdir.

hər gün sənin üçün darıxıram və ümid edirəm ki, nailiyyətlərimi, eləcə də kədərimi görə bilirsən. sənin hələ də həyatımda yol göstərən bir işıq olduğunu və məni dəstəklədiyini hiss etmək mənə güc verir.

səni sevirəm və ümid edirəm ki, sənin xatirəni yaşatdıqca və ola biləcəyim ən yaxşı insan olaraq səni ucaltdıqca, mənimlə qürur duymağa davam edəcəksən.