3. Son dönəmlərdə yavaş-yavaş dünyada xeyirxahlıq deyə bir şey olmadığını düşünməyə başlamışam.Bir insana yaxşılıq ediriksə öz mənafeyimizə görə edirik (şüuraltı səbəblərlə).Yaxşılıq aşkar şəkildə edilibsə insanlar arasında, gizlin edilibsə inandığımız güç və ya varlıq qarşısında reputasiya qazanırıq (balıq bilməsə də xaliq bilər məsələsi).Heyvanlara yardım ediriksə onların şüuraltında insan balasına oxşaması səbəbilə (Evrim Ağacının Hayvan evcilleştiren hayvanlar məzmunlu videosunda daha geniş danışılıb) nəsilartırma instinktimizə əsir düşərək edirik.Həm də biz digər bitkiləri və heyvanları yeyərkən hansı xeyirxahlıqdan söhbət gedə bilər?Xeyirxahlığımız ancaq qida zəncirində ucu bizə toxunmayan canlılara qədərdirsə bunun harası mənəvi təkamüldür?
Valideynlərimiz belə ya bu nəsilartırma instinktinə görə bizi zibilə salıblar ya da "gələcəkdə mənə baxsın" deyə şüurlu şəkildə bizi dünyaya gətiriblər.
Fəlsəfədə onsuzda bu mövzular çoxdandan mövcuddur amma şablon düşüncələrimi də özümə saxlamaq çətin olduğu üçün bura yazma ehtiyacı hiss etdim.Ümid edirəm ki, gələcəkdə bunu oxuyanda artıq yaxşılıq etməkdən imtina etmiş biri olmaram.Olsam da ən azından pislik etməkdən çəkinib neytral qalaram.