9. gözlərindən nur çəkilmiş, barmaqları soyuq şüşələrə həbs olunmuş bir nəsil görürəm. əllərindəki o kiçik aynalar dünyanı deyil, yalnız öz tənhalıqlarını əks etdirir. hamı bir-birinə yaxın, lakin ruhən uzaq, sükutun içində boğulurlar. biz vaxtilə məktubları qanla, göz yaşıyla yazardıq, indi isə sözlər rəqəmlərə dönüb, mənasını itirib. sevgi bir anlıq parıltı, kədər isə gözdən gizlədilən bir yük olub. bu dünyada əsl qəm də unudulub, ruhlar sükunəti əbədi itirib.