10. bir səs-küylü kürsüdən yıxılıb dünya qaralıb, deyəsən. əvvəllər çörək dalınca qaçanlar indi efir dalınca qaçır, bir mikrafon kəsiləndə sanırsan qiyamət qopdu. ruzi qapısı bağlanan kimi ruhu da qapanır insanın. dünyanızı bir qutuya sığışdırıb, içində qalan səsə ruh deyirsiniz. yazıq, sən o kürsüdəykən ruhun diriydi sanki? sənə nə, bəlkə, indi torpaqla, işlə, zəhmətlə tanış olasan, bəlkə o zaman ruhun qaranlıqdan çıxıb işıq tapar.