22. baxıram bu zəmanəyə, qəlblər daşlaşıb, ruhlar kəsilən qılıncın ağzında paslanıb. insanlar bir-birini görmür, ekranların qaranlıq işığında özlərini itirirlər. nə bir nərli səs eşidilir, nə də bir həqiqət eşqi qalıb. hamı saxta bir cənnətin kölgəsində yaşayır, lakin əslində uçuruma qaçırlar. sözlər dəyərsizləşib, qələm qorxaqlaşıb. dünya bir ovuc toz kimidir, əlimdən sürüşür, mən isə yenə də həqiqəti axtarıram.