24. baxıram bu ekranlara, hər kəs öz səsini dünyaya eşitdirmək eşqilə çabalayır, amma ürəklər lal. gümüşü işıqların altında insanlar bir-birinə yox, öz kölgələrinə aşiq olublar. əllərindəki o kiçik lövhələrdə dünya qədər məlumat var, amma bir damla həqiqi qəm yoxdur. sanki hər kəs bir-birindən qaçır, qaçdıqca da öz tənha zindanını qurur. nə qəribə, bu qədər yaxınlıq içində ruhlar bir-birinə bu qədər yaddırmı?