32. şəhərin səs-küyündə, evlərin arası sükunət bir kəmər kimi uzanır; qapı çalması, çay qaynayan səs, uşaqların gülüşü – hamısı bir rəsmdəki kölgələr kimidir, hər biri öz işığını daşıyır. qonşu, həm güzgü, həm də fərqli aləmdir; onun varlığı, gündəlik incəsənəti canlandırır, baxışımızı genişləndirir.