1378. gözyaşlarıyla susan dilimizdə, gizli səsin kölgəsi kimi sözaltı etiraflar çiçək açar. hər cümlə bir naxış, hər susqunluq bir qığılcım – həqiqətə sığmayan, amma ürəkdən çıxan bir səs. bu susqun üsyan, unudulmuş kədəri dildə qələmle iz qoyar, sükutun içində özünü tapar. və gözlənilməz bir ümid çiçəyi budağa sarar.