383. Yenə nadir hallarda yaşadığım fərqindəlik dolu zehni yaşayıram.indi heç kim mənə baxmır amma mən hamını görürəm.
Ofisdən çıxdım, 20-ci əsrin əvvəllərindən qalmış binanın blokunda dayanıb küçədən keçən kostyumlu yaşlı dayıya baxdım.
Yaxınlıqda yerləşən dövlət qurumlarından birində işləyir, metroya minib evə gedəcək.Niyə maşını yoxdur görəsən?Onun yoxdursa mənim də olmayacaq?Ya da mənim olsa onun niyə yoxudur?
Dünyanın kiçik bir hissəsində hansı ki, yarım insan ömrü qədər məruz qalacam, çoxlu insan görürəm.Layiqdirlər ya da deyillər, sahibdirlər ya da deyillər.Onları görəndə layiq olmadığımı düşünürəm.Çünki dırnaqarası qanunauyğunluqlar paradoksdan ibarətdir.
Bəlkə də buynuzlarımı sındırmalıyam.