7. həyatımda istədiyim şeylərin ən istəmədiyim anda, həvəsim öləndən sonra gerçəkləşməsi kimi bir lənətim var. mənim üçün imkansız olan şeylərin imkansız olduğunu qəbullandıqdan sonra həyat həmin şeyləri mənə mümkün edir, amma onda da heç vaxt doğru bir şey edə bilmirəm. çünkü hər şeyin öz zamanı var, bir şeyin ehtiyyacınız olanda sizdə olmayıb ehtiyyacınız olmayan vaxtda sizdə olması heç nə ifadə eləmir. necə ki, indi uşağlıqda istədiyim oyuncağları, şirniyatları və.s alsam da uşağlığımdakı kimi məni xoşbəxt edə bilməyəcək.

yenə belə vəziyyətin mərkəzindəyəm və nə etməliyəm bilmirəm, önümdə bir yol var, getmək mi, qalmaq mı?