385. bilmirəm gecədi deyə yenə içimi qəribə bir hiss bürüyüb, ya yenə pessimist tərəflərimin daha ağır gəldiyi saatlardayam. darıxıram, keçmişdən və saflıqdan ötürü. hərdən, hətta tez-tez uşaq olmağı çox istəyirəm. nəm tək dərdimin bir az daha çox əmim uşaqları ilə birlikdə oynamaq olduğu, qışda isti yorğanın daha cazibəli gəldiyi, ölüm deyilən anlayışın nə olduğunu bilmədiyim, atasının maşınına minməyi çox sevən bir uşaq olmaq istəyərdim. əgər həyat bir qumardırsa, bu qumarda heç vaxt qazanmadım, hər zaman qazanacaq ümidi ilə əlindəki hər şeyini itirən birisi oldum. bilmirəm, əlimi nəyə uzatsam əlim yarıda qalır. bir türlü çata bilmirəm heç nəyə. insanlar, hər kəs çox rahatlıqla əldə edə bilirlər hər şeyi. ən çox da hüzuru. nəm heç nə olmamış kimi həyata davam edə bilirlər. mən edə bilmirəm, canımdan can çıxır, canım ağrıyır. hər şey insanı nə dərəcədə incidə bilər bilmirəm ama iliklərimə qədər canım yanır. kimsəyə özümü açıqlamıram, heç kəs də anlamaz. hər kəsə hər şey çox normal gəlir, xuy s nim də. xırda şeyləri belə oturub saatlarca dəli olana qədər düşünürəm, beynimin bir yerində loop'a girir hər şey. günün sonunda sənə nə olub desələr, heç nə, çünki bunun özüm də fərqində deyiləm. sadəcə bilirəm, bilirəm ki, həqiqətən heç nə yolunda deyil. bu nə zamana qədər davam edəcək bilmirəm, elə bilməmək də bir yerdən qanıma işləyir. sadəcə sonda nə olacağ deyə yaşayıram həyatı. bir gün o sonluq da marağlı gəlməyəcək çox güman.