44. adamı debil vəziyyətinə gətirə bilir. asossiallıq o dərəcədə mənliyini bürüyür ki, nə mənə olduğunu unudursan. təsadüfən biri bir kəlimə soruşdusa oturub uzun uzadı gic-gic cavablarnan izahatlar verirsən. nəyin var nəyin yox tökürsən ortalığa hansıki, qarşıdakının səndən maraqlandığı və ya almaq istədiyi cavab tamam başqadı. yalnızlıq adamı gülünc eləyir.
yanında biriləri varikən özünü yalnız hiss eləməyin özünün iradi olaraq etdiyin səhvlərdir. hansıki mən bunu illərdir edirəm. ətrafımdakıların heçbiri mənə uyğun deyil. sırf tək qalmayım deyəmi onlarla oturub durmuşam ya əvvəl maraqlı gəliblər sonra uyğun olmadığınımı anlamışam, bilmirəm. bəlkə də heç özümün hansı növə, türə aid olduğumu bilmirəm. amma yeganə anladığım şey var ki, bir çoxlarının anlatdığı həmin daimi dostluq hekayələri, kankalıqlar, qan dostluqları filan məndə kədər doğurur. çünki, o anları yaşamamışam və bunun əksikliyini bütün mənliyimdə hiss edirəm. soruşsanız mənim haqqımda "əsil dostdu", "uzun illərdi dostluq edirəm", "yaxşı sirdaşdı" kimi sözlər deyənlər vardır. onlar məni bağışlasınlar ki, barələrində bu sözləri deyə bilməyəcəyəm. bağışlasınlar ki, heç vaxt onlara tam içdən güvənə bilməmişəm, səmimi ola bilməmişəm. sadəcə danışıblar və mən də dinləmişəm. hansıki çoxlarınız bunu əsil dostluq bilirsiz. nəisə, bax belə ikiüzlüdü sizin shrink. özünə bu həyatda hələ də yer tapa bilməyən, durmadan qaçan ikiüzlü.