105. 2011-ci ildə istanbula ilk dəfə getdiyimdə yaşadığım bir şeyi danışmaq istəyirəm. eminönü-de üst keçiddən axşam vaxtı keçirdim, hava sərin idi. aşağı düşəndə pilləkənlərdə hardasa 8-9 yaşlı bir oğlan uşağının titrəyə-titrəyə betonun üstündə oturub mendil satmağının şahidi oldum. cibimdə pul olmadığına görə özümü çox pis hiss eləmişdim. anamdan yalvar-yaxar bütün qəpiklərini alıb uşağa vermişdim, bir az da söhbət etmək fürsətim olmuşdu. dediyinə görə atası ölüb, anası xəstə idi və evlərindən çıxarırdılar onları. pul qazanmağa məcbur idi, axşam ayazında donaraq da olsa, mendillərin hamısını satıb evə qayıtmalı idi. hiss eləyəndə ki gözlərimdən yaş axmağa başlayır, tez bazar sağollaşıb oradan uzaqlaşdım. evə gedənə qədər bütün yol boyu hönkürtü ilə ağlamışdım. mənim qardaşım da o yaşlarda bir uşaqdır və dünyadan xəbərsiz ata puluna yeyib içir kef edir, amma onun yaşıdı küçədə ailəsini dolandırmaq üçün pul qazanmağa məcburdur. nə deyim,bilmirəm. onu o vəziyyətə salanlar utansın.