8. insani esebleshdiren hesharat
once upon a time,heyette oynayirdim.bilenler bilir,sovetden qalma 9 mertebe bina evlerindeki bloklari.her blokun yaninda zibil yeri varidi.çox vaxt zibil qapidan çixirdi zad.hetta nenem iç xebere de çixdi,indi baglayiblar neyse,sözüm onda deyil.
hemen o zibilin qabaginda siçanlar,qarishqalar,bocekler zad dolu olurdu.herden birden sürüynen qarishqalar olurdu,biz ushaglar ona ''qarishqa toyu'' deyirdik.hemen o qarishqa toyunu ''firçççh'' deye ezen ushaglar idik biz.
baxma ele.bu qarishqalar çox eclaf hesharatlardir.bunlar bellerinde ''günebaxan tumunun qabiği'' (-axx sözlük ne hallara soxdun meni,semiçkadi o,semiçka qabigi eziz oxucular) dashiyirdilar.men de bunlara kömek olsun deye qabiği alirdim bunnan yuvaya tullayirdim.hemen o oğrash qarishqa ora bura vurnuxur,bashqa yere gedirdi.bunu gören men qarishqani da yuvaya tullayirdim.
indi sen,heç stolun üstünde qarishqa görende heç mi,elinnen hasar qoymamisan qabagina.
heçmi kibrit qutusuna (spiçka karofkasina)
çoxlu qarishqa doldurub.yandirmamisanmi.heç mi qarishqanin ayaglarini ellerini qopartmamisan mi.bashini sixmamisan mi.göt terefinin çöpnen shiresini axitmamisanmi..