1. son illərə qədər hər il 1ci dərs ilinin sonlarında keçirilən tədbir. "əlifbanı öyrəndik vurduq başa bayram edirik" bayramı. uşaqların başına hərf, rəqəm yazılan bəzəkli kağızlar falan bağladığı, hamının bir fəaliyyəti olan, arxa partada oturanların isə 8 sözdən artıq olmayan şeir deməklə kifayətləndiyi bayram. (bax: ibtidai sinif)

(bax: ibtidai sinifdə intonasiya ilə şeir deyən qız)

bir neçə ay əvvəldən hazırlaşılan, dərslərin tökülüb qaldığı, valideynlərin dəridən qabıqdan cibdən çıxdıqları bayram. xorla cip-cip cücələrim oxuyanda təkər uşaqların sayəsində mahnının sonundakı cip-cip-cip hissəsinin 6-7 cip-cipə qədər çıxdığı bayram. əlifba adlı şagirdin ana dili adlı şagirdə təhvil vermə mərasimi. tıq-tıq xanımın səhnələşdirilməsi zamanı atlıların tıq-tıq xanımı deyil də valideynləri xilas etməyə üz tutduqları bayram. sonunda yemək içmək tort mort əksik olmayan bayram. bütün rolların sinifkom və ön partalarda oturan "diribaş" uşaqlar arasında paylandığı, yerdə qalanların da hərəsinə "bilirsiniz mən kiməm, balaca bir həkiməm" ya da "bilin mən də bağbanam, siz tanıyan bağdanam" kimi cümlələrin düşdüyü bayram. arxa sıralarda qalan uşaqların valideynlərinin "mənim uşağım da nəsə desin videoya düşsün" arzusu.
çox elə lazımlı bir şey deyil yəni, indi ləğv olunub çox məktəblərdə.