139. indi bir gicgici etiraf edəcəm gərək məni bağışlayasan sözlük. deməli mənim nənəm və ətrafı çox dindardır, molla molla dediyimiz dərəcəyə çatıblar yəni. o teritoriyadakı uşaqlar da böyüklər kimidi. həddi buluğa heç çatmamışdım ki mənə namaz qılmağı öyrətdilər, bəli başladıq namaz qılmağa. bir neçə il beləcə davam elədi, yarım yamalaq namaz qıldım mən də. sonra bir az düşünməyə başlayanda hiss elədim ki, namaz qılmaq içimdən gəlmir. heç vaxt da gəlməyib. həmişə bir məcburluq hiss edərək etmişəm və özümü elə deyilmiş kimi aparsam da yola vermişəm həmişə, çünki ətrafımda bunu necə içdən etdiklərini görünürdü mənə və mən də özümü elə aparırdım. bəli beynimiz dolmuşdu dini mövzular, qaydalar, olar olmazlar, savablar günahlar falan filan. etirafımın məğzi bütün bunları içdən etməməyimlə bağlıdır yadıma salıram ki yayınmayım. la sözlük nə yaxşı varsan nağarardıq yoxsa. hə deyirəm ki, sonra bu mənim beynimə ki danq elədi mən başladım qılmamağa. və qara günlər də onda başladı. beynimi day şey elədilər* söyüş detected . izah etsən anlamırlar, heç nə demirsən ondan betər olur. nəysə sonra bir müddət də keçdi beynimin gitgəlli vaxtlarında təzədən dindarlıq elədim mən. sonra gördüm yoxe qardaş, olan şey döyül. təsirlənəndə də təsiri tez keçir, alınmır. və gəlirəm əsas deməli olduğum şeyə. qınama məni sözlük çox mənasız, gicbəsər hərəkət olduğunun fərqində olmasam belə adam öldürmüş kimi tər tökmərəm. deməli mən hər nənəmgilə gedəndə qılırdım namaz, başqa da yaxından uzaqdan əlaqəm yox idi daha namaz qılmaqla, bi yerdən sonra tamam belə heç yaxın gedə bilmədim, yalandan etməyin mənasızlığını da anlamışdım. hətta axır vaxtlar təsbeh çevirəndə çox sevdiyim adamların adlarını sayırdım. birinci hissəsinə bütöv bir adamın adını saydığım da olub* ikinöqtəaçılanmötərizə . yalandan edirdim yəni, təki mənim başbeynimi aparmasınlar, kimləsə dilləşməyə halım yox idi artıq, rahat buraxsınlar yetər ki. nə düşündüyümü, hansı nəticədə olduğumu boşver sözlük, dedim yəni etiraf edim ki gic adamam.