2. mənim üçün xüsusi 1 önəm daşıyan məkan. çünki ilk italyanca dialoqumu gerçəkləşdirdiyim yer idi. italyan 1 səfirlik işçisi 1 əlində çay, digər əlində siqaret (not: gözləmlədiyim qədərilə səfirlikdəki hər kəs camel çəkirdi) qapıya yaxınlaşdı, qapını açdım, grazie (təşəkkürlər) dedi, əvəzində prego (dəyməz) deyərək ego tatmini yaşadığım məkan olmuşdu. iş prinsipləri azərbaycanın random notarius idarəsi ilə eyni idi. adamlar səfirliyə öz insanlarının xarakterini tamamilə yansıda bilmişdi. gün ərzində içəri kimin girib çıxdığı bəlli deyildi (bax: həsən soxdu dəyirmanı )

, səs-küyün, qışqır-bağırın ardı-arası kəsilmiyən 1 səfirlik ocağı.