4. kişi, 32 y.

2 il əvvəldən başladı bu məndə. bir iş tanışım var idi, ayağının yarasını açıb gözümün qabağında göstərdi, ondan sonra həmin adamnan rastlaşanda uzaq durmağa başladım. əllə mümkün qədər görüşmürdüm, məcbur qalsam da 15-20 dəqiqə əllərim yara olana qədər sabunla sürtürdüm. yavaş-yavaş uzaqlaşdış həmin adamdan. sonra bir başqası gəldi, yemək yediyimiz yerdə əlinin yarasından danışırdı, göstərə-göstərə. yara da keçmişdi əslində, əlinin içində quru qabıq kimi dururdu. yeyə bilmədim yeməyimi. beynimdə təkcə fikir var idi ki, oradan dərhal uzaqlaşım.
bu günə qədər hesablasaq nə qədər telefon, paltar, əşya tullamışam. müəyyən müddət keçdikcə həmin adamların haralarda oturduqları, nələrə toxunduqları haqqında hesablar aparmağa başladım. hətta onların getdiyi ölkələrə belə gedə bilmirəm. hava limanına girsəm məndə də xəstəlik olacaq deyə qorxuram.
əvvəl 2-3 nəfər idisə indi kütləvi şəkildə iyrənirəm. çünki tanıdığım hərkəs həmin adamlarla ünsiyyətdə olub, onlara toxunub.
bu yaxınlarda qardaşımın toyu idi, mənim günüm tualetdə əl yumaqla keçdi. neçə dəfə paltarımı dəyişmişəm.
cinsi həyatım demək olar ki, yoxdur. arvadımdan da iyrənirəm. onun ucbatından uşaqlarıma toxuna bilmirəm, çünki bütün gün analarının yanında olurlar. özümü öldürmək istədim olmadı.
axı necə belə yaşamaq olar? mən necə insanam ki, öz körpələrimdən belə iyrənər olmuşam...