4. 1968ci il bir ingmar bergman əsəri. sakit bir adadaya yaşamlarını sürdürən klassik musiqi sənətçisi olan jan və eva savaşın gəldiyini hiss edərək həyatlarında münzəvi dövrün başladığını anlayarlar. əslində onlar savaşa inanmazlar və sadəcə bunun çox uzadığını düşünərlər. adanı işğal edən hər iki tərəf arasında bilinməz bir yerdə qalan və nə edəcəyini bilməyən jan və eva köhnə dostları albay jacobini tapdıqlarında onlar üçün bir ümid doğar və qurtulduqlarını düşünərlər lakin albayın da bu gücündən istifadə metodu var.
savaşın gətirdiyi qorxu, şiddət, kontrolsuz güc, tanrıçılığa cəhd oyunlarının göstərildiyi bu filmdə insanların bu vəziyyətdə məsuliyyətini göz önünə sərir. tam da bir bergmandan gözlənildiyi kimi bir filmdir.
eva xaraxterinin filmdə söylədiyi bu hissəni çox sevmişdim:
"bəzən hər şey eyni bir yuxu kimi gəlir. mənim gördüyüm isə bir yuxu deyil, rol almaq məcburiyyətində qaldığım başqasının yuxusudur. bəs bizi yuxusunda görən oyandığında və utanc hiss etdiyində nə olacaq?"