3. evdə azyaşlı uşaq varsa "anaa!" deyə həyəcan dolu çağırış gəlir birinci. sonra tünd bordovi rəngdə fanarlı maqnitafonlar vardı, tez o yandırılırdı, indi birinci telefonların işığı yandırılır. o fanar yoxdursa şam. anam bizə kitab oxuyurdu biz balaca olanda, ancaq işıqlar sönəndə oxuyurdu, çox darıxıram o işıq sönmələri üçün. indi sönəndə heç nə dəyişmir, wifi yoxdu gprs paketi var oturursan telefonun başında heç bilmirsən işıq nə vaxt yandı. sonra divarda canavar kölgəsi yaradırdıq, kölgənin istiqamətini dəyişib böyüdürdük, çox həyəcanlı idi. ata da dərhal çıxıb padezdə baxardı ki bəlkə ordandı, qaranlıqda atvyorka axtaranda da təkərə düşürdük. ən əsası hamı bir otağa yığışırdı, səssizlik olurdu, normalda yada düşməyən mövzulardan danışılırdı. işıqlar yananda da "işıqlaaar yaan dı, işıqlar yaaan dı" deyib əl çalırdıq. ama mən də sevinmirdim, həyat qaldığı yerdən davam edirdi sanki, fasilə uzun çəkmirdi.