392. az öncə beyin amcıqlaması ilə birlikdə yaşadığım şeydir.

dimey, ofisdə otaqda iki nəfərik. mən və hadisənin baş rolunda olan qadın işçi. youtube'də gülməli videolara baxırdım ki burnuma bir qoxu çalındı. əvvəlcə burnuma inanmasamda sonra dəqiq yəqin elədim ki, xanım qız nəyi var osturub. bu arada bu osturmaq sözünə bir alternativ tapmaq lazımdır, çox kobud çıxır amk. əslində hadisənin elə də incə bir tərəfi yoxdur ama yenə də buna bir şey fikirləşmək lazımdır, qaz buraxmaq da lap betərdi adam özünü şahdəniz yatağı kimi hiss eliyir.

nəysə, gözucu qıza baxdım ki təkərdədi. mən də bununla təzə təzə bir yerdə işləyirəm deyə, çox səmimiyətimiz yoxdu yoxsa üzünə vurardım.* swh səmimiyət yoxdu deyə mən də istər istəməz düşdüm təkərə. bilmədim neyniyim. qoxu da, əməlli başdı beynimin içinə işdiyirdi. qızı yandırmamaq üçün, burnumu da tuta bilmədim, çölə də çıxa bilmədim. o qoxunu otağın içində son damlasına qədər çəkdim ciyərlərimə. qoxu tam şəkildə yox olandan sonra ya da biz artıq ona öyrəşəndən sonra qız yavaşca durub o biri otağa keçdi heçnə olmamış kimi. yəginki qalanını da ora buraxıb. indi mən o biri otağa keçməyə də qorxuram. çöldə də hava soyuqdur. karoçi bir iki gün yazmasam bilin ki boğulub ölmüşəm.