4. bayram kürdəxanılının bir meyxanasında dediyi misra yadıma düşdü: "alimin oğlu çoban olmaz". ziyalı nə edər, nə etməz övladına özü kimi ali tehsil verər, sonra bir vəzifəyə otuzdurar. bu tendensiya o qədər güclüdür ki, arabir tv - də cinayət xəbərlərində "professorun oğlu cinayət törətdi" başlıqlı xəbərlər eşidəndə təəccüblənməyə bilmirik. çox az ziyalı ailələrində rast gəlinən digər bir nadir hal övladın açıqfikirli, müstəqil, öz yolunu özü seçmək istəməsidir. bu zaman övlad təbii ki, atası kimi kostyumlu, qalstuklu vəzifəli adam ya müəllim - professor olmaq istəmir, alpinist (tutaq ki) olmaq istəyir. onda aiələdə güclü narazılıqlar başlayır.

ps. ziyalı demişkən, sözün əsl mənasında ziyalı yox ki, bizdə zatən.