175. uşaqlıqda çox istenilib de, alınmayan, daha çox istenilib de alınmayan, yalnız özünü yere çırpandan sonra alınan oyuncax maşınlar olurduye, * hansı kı, içinden "fire fire" deyen esgerler çıxan ilk gün evin içinde sürdüyüm, ikinci gün alttan üstten süzdüyüm, üçüncü gün tekerlerinin şinlerini çıxardıb ters taxdığım, dördüncü gün çekicin altına qoyduğum oyuncax maşınım. sen deme bu maşın ve aqibeti yavaş yavaş mende geleceyime pis bir xasiyyetin temelini qoyurmuş.
alınan ilk telefon ilk günlerde elde gezerken, 3-4 güne asfaltla tanış olur. ve eyni anda gözden düşür. beli adını tapdım gözden düşme sendromu. bilmirem menden evvel tapan olub yoxsa yox, olmayıbsa menimdi. "ayfon ayfon" dedik, efsaneleri ile böyüdüm, "ay şekil çekende kontur çıxırmış daha da yaxşı çekmek üçün, ay kamerasının megapikseli olmurmuş konturnan artırmaq olurmuş zad" . bu yaxınlarda elime keçdi, üç güne plyonkasını qoparttım. dördüncü güne, cızdım kenarlarını. neyse gözden düşmeye mehkumdu. bu sendromun tesir dairesi eşyalarda qutarsaydı yazmazdım bu sikindirik entryni. * bura qeder oxuyanların esas söhbetden xeberi yoxdu hele ki

insanlar. daha doğrusu qızlar. men 2 ildi deli kimi arzuladığım qız terefinden yaxınlaşma gördüm deye qız gözümden düşdü. sevgilim de bele düşüb, niye çünki sevgilime sahib olanda onun da marağı itti deye, başqa bir qıza marağlandım, hedef qoydum, indi ona yaxınlaşdım, buna da maraq itti. ve qorxuram ki, men heç vaxt elimdekinin deyerini anlaya bilmeyecem. uzağdan hesretle baxdığım hamı tanış olduqda, yaxınlaşdıqda gözden düşür. bu ne xasiyyetti bu ne beladı düşmüşem bilmirem.
ve gözden düşmekle qutarmadı bugün, birinden iyrendim yaman. artıq yerini diksinmek alır sendromun. heyatıma saldığım yeni derdle tanış oldunuz