1. "hər səhər günəş çıxarkən üfüqün qırmızı rənginə tamaşa elə. yetmiş yeddinci gün ömrünə əbədi günəş doğacaq" leytmotivi üzərində qurulan sujeti alejandro gonzalez inarritu filmlərinə bənzəyən varis yolçiyev romanı. yəni 3 fərqli insanların ömür xətti təsvir edilir. bir tərəfdə qanlı - qadalı repressiye illərində ülvi hənəfizadə adlı bir şair, bir tərəfdə sabir adlı bir yeniyetmənin həyatı, düşüncələri, dostları ilə münasibətləri, bir tərəfdə də isə sabirgilin evinin yaxınlığında yerləşən uşaq evindəki vəziyyət, orda yaşayanların acınacaqlı həyatından bəhs edilir. kitabda 13 hissə var və hissənin başlanğıcı standart olaraq aşıq şəmşir və adil mirseyidin şeirlərindən parçalar və hər hansı müəllifdən bir aforizmlə başlayır. roman bəlkə bədii cəhətdən yüksək səviyyəli deyil, amma xalqın problemləri, əsası ən eybəcər xüsusiyyətləri əla göstərilib.

--spoiler--

məs: romanın qəhrəmanlarından iki dost parka gedir. insanların heyvanlara baxıb əylənmək, mədəni gözəllikdən zövq almaq əvəzinə bu söhbətlərini eşidirlər. iki cavan oğlan qabana baxıb deyirlər:"pəh... bilirsən bunun nə dadlə əti var? kəndə gedəndə hər dəfə üç - dördünü gəbərdirəm" o biri əlavə edir: "ən yaxşı kabab bununku olur da. yaxşı zavodskoy araqla can dərmanıdır. gətirib bura qoyublar, adamı umsundururlar" xəz dərili qara tülküyə baxan qız rəfiqəsinə deyir: "bunun şubası heç bilirsən neçəyədir?" tovuzquşuna baxan bir yaşlı arvad deyir: "bunun tükündən bir yumşaq yastıq çıxar ki" pələngə baxan bir bığıburma kişi deyir:" bundan 3 - 4 dənə ola, dərisini çıxarıb palaz əvəzi yerə döşəyəsən".

əla göstərib deyilmi bizim millətin bu xarakterini?!


--spoiler--