2. onu gördüm məktəbə başladığım ilk gün. gördüyüm anda aşiq olmadım təbii ki amma heç hiss etmədiyim bir duyğunu yaşadım. həyatımda gördüyüm ən şirin uşaq qarşımdaydı onu görmək üzərinə bir həyat qurduğum ilk günlər həmən o günlər idi .

çox xoşbəxt idim çox , nə bilim sonunu . yavaş yavaş baxmışam bazarertəsini sevirəm bədən tərbiyəsi dərsi var deyə.onu futbol oynayarkən izləyəcəyəm deyə , girişləri çıxışları sevirəm onu görəcəyəm deyə. xəyallarımı bəzəyirdi sonunu düşünmürdüm yalnız xəyal qururdu.

bir ilə qalmadan çox yaxşı tanıdım onu. hətta onu ən çox mənim anladığıma and içə bilərəm. onu ən çox mənim sevdiyimə . bənzəyirdik bir-birimizə yəni narsist deyiləm amma yaraşdıra bilirdim onu özümə hər şeyiylə . biz birlikdə xoşbəxt ola bilərdik özü də ətrafımda heçkimin görə bilmədiyi şeyləri görə bilirdim ona dair.

sonra poxladı hərşey. sonra narahat oldu. çıxışlara getməkdən , evinin ətrafında dolaşmamdan , dayanmadan baxışlarımdan , məşqləri olduğu günlər idman salonun ətrafında dolaşmağımdan qısacası hər şeyimiz.

sevdim . olmayacağını yaxşıca anladığımda ümidsizliklə yaşamağa başlayanda unutmağa çalışdım. başqalarını tapdım bi pox olmadı , yatdım yuxularıma girdi , görməməyə düşünməməyə çalışdım aylar sonra görəndə belə onunla olmaq üçün ölürdüm.

platonik eşq belə olarmış. yaşayarsan bitməzmiş , elə sürünürmüşsən .