1. adleri digər psixanalitiklərdən ayıran maraqlı nüans, dilinin insanın qavraması üçün daha sadə olmasıdır. adler oxuduğum vaxtlar, - adleri xatırladığım vaxtlar - onu söyməkdən çəkinmirəm. söyüşlərim iki səbəbə görə yaranır. bir, mənim özümdə fərq etmədiyim, edə bilmədiyim nöqtələri onun tərəfindən ifşa edilməsi, iki, cəmiyyətpərəstliyi. adler sosyopat, narsist, depresif insanları problemləriylə açıqlayır, amma onları cəmiyyətə normal(?) insan olaraq qazandırılması üçün təkliflər verir. dəyişdirmək üçün verdiyi təkliflər onun söyülməsiylə nəticələnir.
bu fikirlərimi oxusaydı böyük ehtimalla uşaqlığıma enib, ata-ana əlaqələrimi, məktəb illərimi deşməyə çalışaraq, məni cəmiyyətin üzvü halına gətirmək üçün seanslar təşkil edərdi.*
ayrıca adlerciyəm, böyük insandı.