40. 50 yaşıma gəldiyim vaxt, zənn etdiyim atamın, öz real atam olmadığını eşitmək istəyərdim. bunun mənə kimin etiraf edəcəyinin fərqi yoxdur. bunun atamı sevib, sevməməyimlə əlaqəsi yoxdur. sadəcə həyatda bəzi hallarla, tragedik, dramanın ağır dozajlı hallarıyla qarşılaşmaq istəyi kimi xəstəliyim var. və bu etirafında onlardan biri olmağını istəyərdim. olduğu halda isə heç nə dəyişməyəcəkdi. yaşamaq hissindən başqa pozitiv və ya neqativ heç nə hiss etməzdim.

uzun illər atalarımıza sadəcə spermlərimizi borcluyuq fikirini müdafiə etdim. öz övladlarımızın peydahlanmasıyla bu borclar ödənirdi. onlar yaşlandıqca kiçik xoşbəxtliklərin əsiri halına, biz isə borcunu qaytarmış ata modellərinə çevirilirdik. indi isə o qədər asan olmadığını fikirləşirəm. insan niyə ata olur? irsini davam etdirmək üçün? narsizminin pik həddlərinə çatmağı istədiyi üçün? yaşlanmaq sığortası? başqaları olur deyəmi? ritual olduğu üçünmü? kişiliyini özünə sübut etmək məqsədiyləmi? suallar zəncir halında uzanır. çətin peşədir.
insan seçə bilmədiyinə biraz maraqlıdır. amma seçə bilməmək, seçmək zövqünün yanında sıfırdır. atalar övladlarını, övladlar atalarını seçməlidir.