5. an etibariylə yaşadığım hisslərdir.

mən illərlə dostluğa inanmayan, dostluğun keçici, insanların təkliyinə müharibə açmaq adına yaratdığı paranoya olduğuna inanırdım. sonra hər şey kimi dəyişdi. illər əvvəl içdiyim, içdikcə dostluğuna inandığım, inandıqca içki sifarişi verən adam çevirildim. on və onun üstündə tekilla, jack daniels, vodka shotları içdikcə insanları sevməyə başladım.

normal insan hissləriyıə insanlardan nifrət etmək mümkünləşir. amma o insanın mənə öyrətdiyi bir düstur var idi: içki, beynimizdəki zəyifləmiş, ölməyə məhkum hüceyrələri yox edir, və nəticə olaraq beynimizdə güclülər qalır. bu güclü hüceyrələr optimisləşir. insanları sevməyə, dəyər verməyə başlayır.

çünkü içdikcə dərdləriniz zəyifləyir. insanlar isə dərdlərin baş memarlarıdır. bir neçə saatlıq o memarların vəzifələrindən istefa verməsini təsəvvür etmək, rahatlamaq, onları içkili beyinlə, ölməmiş, güclü hüceyrələrlə analiz etmək insanı yaxşı hiss etdirir.
bu yazıdan başı düşüləcək tək şey insanları sevmək deyil, içməkdir. içdikcə böyüyürsünüz.