50. avtobusdaydım, evə gedirdim. yan-yörəmə baxmırdım. elə gözümü bayıra zilləmişdim, çünki bir iki yaşlı var idi və inanın heç yer vermək istəmirdim. çox yorğun idim çünki. birazdan arxamdakı oturacaqdan bir adam "cavan uşaqsan, dur yaşlılara yer ver heç olmasa" dedi. mən də eşitməzliyə vurdum özümü, vəziyyətimi heç dəyişmədim. sora yenidən səsləndi "sənə deyirəm, karsan?" dedi, heç vecimə almadım adam əsəbiləşdi. çiynimnən möhkəmcə vurdu. mən də çevrilib saf-saf baxdım adamın üzünə. "bayaqdan sənə deyirəm, karsan? dur yaşlılara yer ver, ayıbdı, heç tərbiyə görməmisən?" dedi, mən də əlimnən qulağımı göstərib "həbəbə həbəb hebe həbə" dedim, məni lal-kar zənn eliyən adam qıp-qırmızı oldu. avtobusa ölü səssizliyi düşdü. hamı acıyan gözlərlə baxırdı mənə, hərdən adamların içində "yazıq, cavan oğlandı özdə" dediklərini eşidirdim, amma özümü eşitməzliyə vurub məsum-məsum gülürdüm. mənim bu günahsız halımı görən camaat adama çox hirsləndi, dayanacaqda bir-iki qaqa başa saldı onu. mən də öz dayanacağıma çatanda "düşərsüz, vermişəm" deyib qaçdım.