5. necə ki, sən inanmağı seçmisən, o da inanmamağı seçib. bu qədər sadə. şəxsi fikirdir, amma həyat travmalarından da yarana bilər bu. yaradana olan inamını itirmək, dualarının qarşısı görməyəndə, özünü aldadılmış bir uşaq kimi hiss eliyəndə, inanmamağı seçir. boş bir yalan olduğunu fikirləşir. məsələn, götürək mənim bir tanışımı. 36 yaşı var, ailəsini, ona əziz olan hər şeyini uşaq ikən itirəndən sonra, ateist olub. qınamaq olmaz. əyər, bu acını yaşamamısansa, bilmək olmaz bu necə bir hissdir. inanmaması da normaldır. soruşanda ki, niyə ateistsən ? bir dənə cavab verdi:

-mən allaha inananda, bütün günü dua eliyib ağlıyanda ki, "allahım nolar, anam ölməsin bizim başqa heç kimimiz yoxdur, nolar onu aparma" harda idi o allah ? hər şeyi bacaran allah ? hə, harda idi ? başladı yekə kişi ağlamağa, pis oldum ciddən. başa düşürdüm onu, empati elədim sadəcə.
yəni, onu demək istəyirəm ki, hərkəsənin öz şəxsi fikri vardır və bu fikirlərə də, hörmətlə yanaşmaq lazımdır. düzdür, indi azyaşlı ateistlər çoxalıb, ateizmi gözdən salırlar. necə ki, islamın üz qaraları öz nəfsi ilə, dini gözdən salır. tolerant yanaşmaq lazımdır məsələyə. ən əsası da, savaşmayın, mehriban olun, sevin bir-birinizi, düşmənçilik etməyin. aa, yalannan.