12. peşmançılıq demezdim, netice olaraq tecrübedir; amma deyer vermek. yaşadığım olub. hetta defelerle. niyese özümü mazoxist sayıram. insanlara qaldıracaqları dereceden daha çox deyer yükleyerek, özüme menevi ezab verirem. bu insanlar mövzusunda seçici davranıram. hardasa dünyanın 95 faizi penisime deyil ve geriye qalan %5lik-le derdim ve derdlerim var. müxtelif insanların heyatına çevirilib baxdığım vaxt, onlar üçün sadece yaralarını bağlayan sarğı olduğumu görürem. üstüne qısacıq gülümseyib, o yaraları ve o yaraları açanları unuduram. menimle bir yerde olanda, o insanlar, yaralarının ferqinde olsalar da, onları terk edib uzaqlaşdığım vaxt, bütün sarğı, lekeleri unudurlar. menim elimde qalan, rahatlığımı yaradan tek faktor, qurtulmaq hissi olur. doğurdan da, size kiçik bir sirr verim; qurtulmaq hissi rahatladıcıdır ve bezi anlarda seksden daha maraqlıdır.
deyer vermek, derdleri dinlemekdir. beynime qazınan, özümü yerine qoyduüum çox hekaye dinlemişem. bunlar yazılarıma siraet edib, qarşılaşdığım oxşar problemlerde kömeklik edib, böyümeyimi süretlendirib. o hekayelere xeyanet etdiyim de, hörmetsizlik etdiyim de, olub. amma hamısının sebebi, sebebleri var idi.
derinlik, intihara aparan en qısa yollardan biridir. insan, normal olacağı teqdirde, niye derin olmalıdır? bu genetik ola biler, insanın keyfiyyeti ola biler, her şey ola biler, mümkündür. amma derinlik, çöküşdür.
ehate daireniz kiçilir. insan olaraq,insana ehtiyacınız yaranır. onu bir çox halda ödeye bilmirler. ödeye bilenlere, lazım olandan çox deyer verirsiniz ve o da bütün her şeyi sikib, atır.
güvenmemek hissini yaradır. güvenmemek, tekleşdirir, tek qalmaq, deliliye aparır. delilik, öldürücü ezablar verir. ölüm, insanın çekindiyi en böyük düşmendir. her şey zencir halındadır. kimin siki, kimin götündedir, bilinmir, müemmadır. sonra da yaşamaq üçün sebebler var deyilir. o sebebler heç neyi düzeltmeyecek.
peşman deyilem, olmaq istiyirem.