228. bu sözlük profilimi bir neçə adam bilir deyə, etirafımı tam və səmimi eliyə bilmirəm. özümü ən axırıncı adam kimi hiss eliyirəm, sözlük. hər dəfə özümə "niyə mən"? sualını verirəm. blət, bu həyatda yaşamaq çox çətindir. intihar eliyənləri də çox gözəl anlıyıram. helə vəziyyətdəyəm ki, özümü öldürmək istəyirəm, amma dirəşmişəm. hər elədiyin əməlin adamın üzünə vurmaq bilirsiz necə hissdir heç ? neyniyim, ala ? öldürüm özümü ? tək problem mənəm ? özümü öldürməknən problem həll olunmayacaq axı. amma, helə şeylər var ki, sırf adamı buna vadar edir. istəmirəm heç kim məni bu halda görsün. * ağlayanda mən niyə tez-tez ağlıyıram, ala ? işim düz gəlmiyəndə də ağlıyıram. ölmək istəirəm.. təklik istəyirəm. nəsə sözlüyə yazana yaxın bir az rahatlama tapıram. sözlük olmasa idi, neyniyərdim ? deyə düşünürəm. öpürəm, timidus bu şəraitə görə. intihar eliyənləri çox gözəl başa düşdüm bu gün. insan belə vəziyyətdə çox zəyif olur. hər bir dəlilik eliyə bilər, amma bu ona dəlilik kimi gəlmir. çıxış yolunu bunda görür və bu gün də mən çıxış yolumu bunda görürdüm.. amma, yox. bu problemlər də ümid eliyirəm ki, zamanla düzələcək. yoxsa, zamandan da ümidimi kəsərəm.. onda da itirməyə heç nəyim olmayacaq. yaşamağa da bir bəhanəm olmayacaq...