31. həyatda mövcud olan ən çətin hisslərdən biridir. çünki neynirsən elə keçmir. qırsaqqız kimi yapışır adamın canına. hərlənib fırlanıb kürkçü dükanına qayıtmaq kimi bir hissdir. içəridən ürəyin divarına yapışır. ən xoşbəxt olduğun anlarda da, ən dibdə hiss elədiyin anlarda da orda olur. onsuz unutmaq deyə bir şey yoxdur, barışmaq və öyrəşmək var. insan sikilmiş elə varlıqdır ki, hər poxa öyrəşir. ən betəri də budur. keçmişlərini, yaxşı ya da pis, unuda, yadından çıxara bilən insanlara heyrət duyuram ancaq. keçmişdəki heç nəyi unuda bilmirəm. həyatımda ən xırda izi olan adamların hamısı mənlə bir yerdə yaşayır. hamısı üçün sıraynan (qramatika deyib, adamın ömrünü çeynəmiyin, ayda ildə bir dəfə bir şey danışırıq, qoy necə deyirəm, elə də yazılsın. onsuz başımıza nə gəlibsə bu göründüyü kimi yazılmayan sözlərdən gəlib) darıxıram. nəbilim, balaca olanda yayda rayonda 2 aylıq dost olduğum qaqaş, 6 il bir partanı bölüşdüyüm qız, iki üç günlüy tripdə bir yerdə olduğum uşaqlar. hamısı mənnən yaşıyır. və bu qədər də asan deyil. elə bil hər gün tək nəfərliy stolda iyirmi nəfər oturub yemək yeyirsən. hamısı başının üstündə durur. danışmır. ancaq sənə baxırlar.

ən oğraşı da onunçün darıxmaqdır. çoxdandır olmamağı, həyatımın artıq tamam başqa məcrada axması və s. də dəyişdirmir bunu. şam yanır, səni də yandırır, əriyir, sonra yapışır ürəyinə. inanmıram həyatımın sonuna qədər dəyişə bilə bu. həyatımda ona ehtiyac olub olmaması məsələsi də dəyişmir vəziyyəti. heç vaxt ata bilmədiyin şeylər olur. min dəfə də yaşadığın evi dəyişsən o əşyalar həmişə sənlə qalır. onlardandır. amma bir şey də var ki onunçün darıxdıqca, onların hamısı üçün darıxdıqca, insan olduğumu hiss edirəm. necə ki marquez el amor en los tiempos del cólera'da deyir ki, nə qədər ki, bacarırsan, acı çək, çünki bu hisslər ömür böyu davam etmir.