florentino ariza, daha önce birkaç kez başına gelen ama bilincine varmadığı bir şey öğrendi ondan; insanın tümü için de aynı acıyı çekerek, hiçbirine ihanet etmeksizin birkaç kişiye birden aşık olabileceği. 'insan yüreği bir genelevden bile daha geniş,'
insan təbii ki, həyatını bir yerdə keçirmək üçün ancaq bir nəfəri seçə bilir. doğrusu da budur. amma insan eyni zamanda bir neçə sevgini də daşıyar bilər qəlbində. bu xəyanət deyil. o insanlarla fiziki və ya başqa bir əlaqəm qalmayıb. sadəcə məndə bir küncdə onlar da yaşayır. biri məktəb vaxtından qalan bir şeydi. ilk sevgi sayıla biləcək şeylərdən. işin qəribəsi tərəfi odur ki, onla heç vaxt sevgili olmamışıq. nə mən ona nə də mən ona sevirəm kimi şeylər deməmişik. məktəbdə oxuyanda ikimiz də ayrı adamlarla bir yerdə olmuşuq filan amma onla olan münasibətimiz tamam başqa cür olub. adı öyrəşiklik ya hər nədisə onnan ola bilər maksimum. heç kim olmayanda başını çiynimə qoyub oturmağı, başımı çiyninə qoyub oturmağım, saçını sığallamağım, saçımı sığallamağı. 6 il yan yana oturmağımız. sinif rəhbərimiz də bilirdi az çox aramızdakı münasibəti, onun qohumu idi həm də. bir dəfə yadımdadı deyəsən 7də oxuyurduq, bir başqa sinif yoldaşım gedib müəlliməyə, "müəllimə mən ***ni sevirəm e" demişdi, müəllimə də qayıdıb "sən qələtivi elə" deyəndə "amma *** sevəndə olur hə?" deyib pis olub getmişdi. müəllimə də mənə baxıb gülmüşdü. onda xoşuma gəlmişdi söhbət, indi baxıram ki, qaqaşa qarşı istəmədən də olsa götdüy eləmişəm. məktəbi qurtardıqdan sonra bir də əlaqə saxlamadıq. ikimizin də həyatı başqa yönə getdi. nə vaxtsa təzdən görsəm heç nə demədən sadəcə qucaqlamaq istədiyim nadir adamlardandı. indi nə vaxt futuramaya baxsam, leela'nı görsəm o yadıma düşür.
o biri yağışdan çıxıb yağmura tutulmaq kimi idi. təsəvvür elə ki, norveçdə ya da finlandiyada qışın ortasında hava bir aylıq hava maldivlərdəki kimi olur. elə bir şeyiydi. bütün qış paltarlarını atan adam necə hiss eliyər qar yağıb soyuqlar düşəndə? elə hiss eləmişdim o gedəndə. uzun müddət özümə gələ bilməmişdim. amma sağolsun, o olmasaydı çox şeyi dəyişməzdim həyatımda və yəqin ki indi tamam başqa yerdə olardım. indi artıq yarası qabıq bağlıyıb. qabıqları saxlayıram. əslində bu barədə durumu çox yaxşı özətləyən bir hissə də var vizontele'de.
--spoiler--
- Nedir bu?
- içinde yaramın kabuğu var
- Yaranın kabuğu mu?
- Düşündüm ki fotoğraf vermekten iyidir. Fotoğrafa bakar bakar alışırsın. Ama yara öyle değildir; etimden bir parçadır. Ne zaman baksan acırsın
- insan sevdiğine yarasını verir mi?.
--spoiler--
öyle işte amk. neyniyəy. öyrəndik onla da yaşamağa. bunların bu günlə bir əlaqəsi yoxdu. xoş xatirədirlər sadəcə. yenə də yaşıyırlar mənlə. xoşdu yəni hardasa. onları unutsam, özümdən parçalar qopacaqmış kimi gəlir çünki. sonu yaxşı ya da pis bitməyinin də bir fərqi yoxdu. bir də bir küçə reportajının axırında bir dayı bir şey demişti "insan unutmak için sevmez ki, unutmamak için sever", yanında olsam əllərinnən öpərdim.
(youtube: 
)
2:05
)
şərhlər: