11. şeir və ədəbiyyatla iç içə bir adam olaraq hər saniyəsindən xüsusi zövq aldığım film. kıvanç tatlıtuğ barəsindəki düşüncələrimi isə tamamilə alt-üst etmişdir. adam əməllicə filmdəki ən yaxşı aktyordur.

yılmaz erdoğanın özünün də şair olmasının çox böyük təsiri hiss olunur filmdə. hər hansı bir rejissor çəksə bəlkə də bu qədər təsirli alınmazdı. divarlara şeirlər yazdıqları səhnə, "diyecekler ki arkamdan ben öldükten sonra o, yalnız şiir yazardı", və saire ve saire.
biraz da modigliani havası hiss elədim. modiglianinin şəkili çəkənə qədər keçirdiyi zaman, onların şeiri yazmaq üçün keçirdikləri zamana oxşatdım.

yeganə əsəbləşdiyim şey filmi izləməyə gələn kütlə oldu. film çıxdığı vaxtdan bir həftə sonra bakıya gəlmişdim 2-3 həftəlik o arada baxdım. o cür filmdən çıxan adamların elədiyi söhbətləri ucundan qulağından eşidəndə filmi tək izləmədiyimə peşman oldum. nənəsinin corabından danışan, sevgilisi ilə problemindən danışan, maşından danışan, və 90 faizi kıvanç tatlıtuğ üçün filmə baxmağa gəlmiş ərgən qızlar. normalda belə şeylər vecimə olmur, öz aldığım zövqə baxıram o qədər. amma məsələnin içində şeir filan da olduğu üçün çıxanda əməlli əsəbləşmişdim hətta bir ara "hamınızın amına qoyum, bu cür kinodan çıxmısız elədiyiviz söhbətə bax" demək keçdi amma demədim. getdim evə açdım axşama qədər siqaret çəkə çəkə rüştü onurla muzaffer tayyip uslunun həyatından və xərçəngdən, vərəmdən filan oxudum.