+7 əjdaha
1. Sinemanın ən underrated və əjdaha filmlərindəndir. O latin amerika havasını və iç üzünü son saniyəsinə kimi ekrana vurur.Elə yerlər var ki, hekayələrindən əvvəl adları zəng çalır. Cidade deus, yəni Tanrı şəhəri... Amma orada heç bir tanrı, müqəddəs şəhər qalmayıb. Rionun arxa küçələrində sağ qalmağın gənc yaşdan qanqster olmağa bərabər olduğu bir yerdən danışırıq.
Bu 2002-ci ildə Braziliya-Fransa birgə istehsalı Luiz Eduardo Soaresin eyniadlı romanının uyğunlaşdırılmasıdır. Rejissor Fernando Meirelles olan hekayə gənc fotoqraf Roketin gözü ilə izah edilir. O, şəhərə aiddir, lakin ondan qaça bilən azsaylı personajlardan biridir.
Filmin ən güclü tərəfləri: ironiya və dilemmalar. Bura Tanrı şəhəri deyirlər, amma şəhərdə Tanrıdan əsər-əlamət yoxdur. Hər şey 1960-cı illərdə sosial mənzil layihəsi kimi başlayır, lakin narkotik qrupları 1980-ci illərdə nəzarəti ələ keçirir. Günəş işığında başlayan film tədricən boz və qaranlığa çevrilir. Fiziki çöküş mənəvi tənəzzüllə paraleldir. O, hər səhnədə bu hissi özəyinə çatdırır.
Əgər kinematoqrafiyadan danışırsınızsa, təkcə 16 mm-lik kameranın istifadəsi sənədli effekt yaradır. Sarsıntılı görüntülər küçənin gərginliyini birbaşa tamaşaçıya çatdırır. Personajların çevrilməsi domino effektinə bənzəyir: biri digərini atasını öldürdüyü üçün öldürür, ona etibar qazanmağa ehtiyacı var və s. Zorakılıq dövrü amansızdır.
Tanrının Şəhəri sadəcə bir film deyil; sistemin göz ardı etdiyi həyatlara işıq salan bir fəryaddır. Bu, zorakılığın, yoxsulluğun və ümidsizliyin vizual manifestidir. Hər baxışda fərqli təsir göstərir. Bu, kinonun sadəcə əyləncə olmadığını düşünməyə vadar edən nadir əsərlərdən biridir; həm də şüurlu bir akkord vura bilər.
"you need more than guts to be a good gangster. you need ideas."