insanı sevindirən şeylər
| anket155,279 | 163 | 637
əjdahalar googlla
sözaltı günlük - sözaltı etiraf - sözaltı sözlük - keçən ayın ən bəyənilənləri - düşün ki o bunu oxuyur - yazarların hazırda düşündükləri - türklərin sevilməyən cəhətləri - yalnızlıq - sevgi - başlıqları alt alta oxumaq
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Öz başıma gələni yazım. Bu vaxta qədər 3 dəfə sevinc hissinin nirvanasını yaşamışam. 1. Papa demişdi rübliyvə baxacam, 5 alsan sənə velosiped alacam, pulu da göstərirdi ki, bax pul da orda hazırdı (50 manat idi, qiymətlərin ucuz, dolların 78 qəpik olduğu vaxtlar). Burda deyiblər e, məəə saxlamağ olar qağaş? Opşim 5 aldım, qarşılığında qədtəzə velosipedim oldu. O hissləri bir də özümə nə vaxtsa maşın alanda keçirəcəm yəqin.
2. 5-ci sinifdə oxuyanda papa barsanın formasını aldı, özüm də həmin vaxtlar dəlilər kimi barsa azarkeşi, messi fanatı. Barsa forması, özü də messi. Uşaq ağlımla dizdən şortiklə həyətə düşməyən mən (kompleksli idim), formanı geyinib cumdum məhləyə. Təzə top da almışdı, 7 manatlıq möhkəm top idi..
3. Qohumda playstation 2 gördüm. Dedim mən də istəyirəm. Məhlə uşağında var idi. Papa dedi 30 manata verirsə alıram, vermirsə get dərsivi oxu. Artıq böyümüşəm, 16 yaşım var. Əvvəlki vaxtım olsaydı, lap 100 manata da versəydi alacaqdı. Nəysə, qaqaş dirəşdi ki, 50 manat. Papa almadı. 1 həftə qruz. Sonra özümə şillə vurdum ki, ala özüvə gəl. Getdim velosiped raması tapdım. Üstündə şestina və vilkasından başqa heç nə yox idi. Rul, disk, kamer, pakrışka, sidelnik hamısını ordan burdan tapdım, kraskaladım, diski zbor söküb yığmağı həmin ərəfədə özüm öyrəndim. Heç kim, amma heç kim dəstək olmurdu. Bu nə sevgi, bu nə həvəsdi qardaş? Yutubun nə olduğunu bilmirəm, video yox, öyrədən yox, qoydum hazır diski qabağıma, baxıb saya saya sökük diski yığdım. Ölmüş veloya yenidən həyat verdim və həmin o möhtəşəm an. Velosipedlə playstationu barter etdim. O hisslər, o həyəcan, pultu əlimə götürəndə bədənim əsirdi. Adrenalin və xoşbəxtlik hormonu farsaj edib yəqin. Uçurdum. Bu sevinc hissini bir daha nə vaxt yaşayacam görəsən? Bu əzmkarlığı bir də nə vaxt nümayiş etdirəcəm? Hər şərdə bir xeyir var deyirlər e, bax mən də bu ərəfədə xeyli stress yaşasamda, nəticədə velonu özüm təkbaşıma sıfırdan söküb yığmağı öyrəndim. Sonralar yanıma tanımadığım uşaqlar gəlirdi, "məharətim" uzaqlara yayılıbmış, 3-5 manat da belə qazanırdım. Sonra başını buraxdım. Elimin ayarı bozulmuş. Axırıncı dəfə düz 2 saat bir diksin üstündə əlləşdim poxu düzəldə bilmədim də..
üzv ol